Omdat we allemaal met plezier reizen, willen we graag uw en onze reisverslagen met elkaar delen. Als kick-off een reisverslag van Chaya, werkzaam bij onze vestiging in Nieuwegein.
Hopelijk een uitnodiging om ook uw reisverslag naar ons op te sturen; voor meest humoristische, avontuurlijke inzending geven we 1x per maand een waarde cheque van € 50,- weg.

U kunt uw reisverslagen sturen naar webshop@denig.nl o.v.v. onderwerp "Carl Denig Reisverslagen".

Klik op een van de onderstaande links voor het desbetreffende reisverslag;

- De weg van het verlangen

- Arctic challenge 2011

- Aconcagua expeditie

- Cho Oyu expeditie

Chaya haar reisverslag:

Professioneel op vakantie

Sinds een jaar werk ik nu bij de Carl Denig en heb daardoor veel geleerd van outdoor artikelen op alle gebieden. Vandaar durfde ik het dit jaar aan om 3,5 week te gaan kamperen. Ik had een professionele tent gekocht een mooie tarp erbij en nog van alles om echt geen dingen te missen en niet te creperen ipv kamperen. Wij zouden immers toch met de auto gaan...dus gewicht was niet heel belangrijk. Enfin na een paar dagen uitstellen, omdat we ook nog voor zo goedkoop mogelijk een elektrische koelbox moesten scoren, zijn we uiteindelijk toch op 5 augustus vertrokken. Weliswaar om 11.00 ’s ochtends, (de auto in een kwartiertje inpakken was misschien ook een beetje verkeerd ingeschat...) maar we waren nu toch echt onderweg. Het was de bedoeling zo veel mogelijk te gaan wild kamperen, waarom niet...iedereen in de winkel (Carl Denig) heeft het daar over, dus gewoon gaan, we zien wel waar het schip strand (later bleek dit helaas iets te letterlijk). We zouden het rustig aan doen en niet haasten naar Portugal wat de eindbestemming was. We hadden 10 dagen om daar te komen, dan zou namelijk BOOM beginnen, een festival van 10 dagen. Om 16.00 uur leek mij het verstandig om een slaapplek te zoeken, voor het donker was. Als we maar ver genoeg van de gewone wegen rijden richting het groen zal het wel goed komen. Na lang zoeken, hadden een prachtige plek gevonden met water, bomen en een mooi plat stuk om de tent op te zetten, wauw dit zag er geweldig uit. In de verte kwam een man aan lopen hij toen hij dichterbij kwam zagen we dat hij een lang voorwerp in zijn hand had het was een jachtgeweer...helaas. In een niet duidelijke taal werd duidelijk dat we hier niet konden blijven.

Het was 18.00 en ik begon toch best trek te krijgen, inmiddels waren we in het zuiden van België, Wallonië. We waren naar een supermarkt gereden en was er heel blij uitgekomen met kangoeroe vlees, wat in de aanbieding was! We konden trouwens sowieso alleen maar dingen in de aanbieding of van het kwaliteitsmerk Budget kopen, want de auto, van 600 euro, camping spullen en het festival ticket hadden ervoor gezorgd dat we bijna helemaal blut aan de vakantie begonnen. Helemaal wild waren we dit op een parkeerplaats lang de E19 aan het klaarmaken met de benzine brander waarvan ik al een half jaar naar uitkeek om die te gebruiken. Eenmaal weer op weg vroeg mijn vriendin om haar zonnebril, die zat ik haar tas op de achterbank... Ik: “Lieverd je tas ligt hier niet...” Zij: “Jawel die ligt daar!” Ik: ”Neeeeee die ligt er niet!!!! Whaaaaaaaaaa.....tas, waar is de tas terug!!! Stoppen ik ren terug!!! Neee snelweg uhmmm neeeeee whaaa! .... De pogingen om terug te komen op de plek werden vanwege de wegwerkzaamheden er niet makkelijker op gemaakt...na 3 kwartier waren wij terug op de plek des onheils...gelukkig waren er sociale Walloniërs die de tas voor ons bewaard hadden....onee dit laatste stukje heeft zich alleen zo vaak in mijn hoofd afgespeeld dat ik het soms met de realiteit door de war haal. Gelukkig zaten er alleen de autopapieren, paspoort, camera, BOOM ticket, zakmes, rijbewijs, medicijnen paspoort en portemonnee in, dus dat scheelde. Wat ook heel fijn is aan zuid België, dat niemand inclusief politie geen Nederlands, Engels of Duits spreekt en sowieso je aankijkt alsof je van een andere planeet komt als je iets probeert te vragen. De politie was inmiddels gearriveerd en één van de agenten vond het ook nog eens best grappig allemaal. Wij zijn achter hen aangereden naar het politiebureau in Mons/Bergen om vervolgens in een David Lynch-achtige sfeer terecht te komen. We zaten te wachten in een ruimte die alleen verlicht werd door een mars automaat. Één van de agenten gebaarde met een krommende vinger dat mijn vriendin mee moest komen, kom jij maar eens even mee leek hij te zeggen. We hebben daar tot 00.00 ’s nachts gezeten om te proberen een behoorlijke aangifte te krijgen. Toen hebben we geprobeerd de tent naast het politie bureau te zetten, maar volledig uitgeput hebben we toch een Hotel moeten nemen voor 78 euro! De volgende dag moesten wij wel terug naar Nederland.

Éénmaal terug in Nederland had ik zo’n onvoldaan gevoel dat ik vrijwel direct 2 tickets naar Lissabon had geboekt. Dan zouden we vanaf daar wel naar het festival kunnen komen...In 4 dagen hadden we alles snel geregeld en waren we klaar voor vertrek. We zouden alleen over hoeven te stappen in Madrid, als ik had geweten dat het vliegveld van Madrid ongeveer 26 x zo groot en ingewikkeld was als de star wars Enterprise, had ik misschien wel die 20 euro extra betaald voor een directe vlucht. Maar goed na een niet verklaarbare vertraging en de longen uit mijn lijf te hebben gerend op het vliegveld zaten we toch echt in het vliegtuig richting Lissabon. Zo gelukkig dat we waren die 45 minuten dat we nog niet doorhadden dat de bagage niet zo snel kon rennen als wij. Dit mede dankzij het overgewicht dat zij was opgelopen, door de voor de auto bedoelde kampeerspullen.

Dus tot nu toe was mijn eerste kampeer ervaring om 00.00 aankomen in een te duur Hotel. De volgende dag zijn we de hele dag bezig geweest om de tassen op te halen in veels te warme kleren...voor de 42 graden waar we in liepen. Geen geld meer voor de taxi, dus lekker met de meer als 20 kilo zware tassen het openbaar vervoer in, hoppa, migraine gegarandeerd! Daarbij kwam nog dat de meeste mensen daar een hekel hebben aan mensen met een backpack, dus was het verplicht blijven staan. Eindelijk op de camping aangekomen konden we niet koken de benzine brander had nog geen benzine, want die mocht natuurlijk niet het vliegtuig in. Dus waren we maar uit eten, dat kon wel goedkoop hier. We kenden kende de stad nog niet wat waarschijnlijk medeverantwoordelijk is geweest voor de schoenzool in jus met een ei erop wat we die avond hebben gegeten. Het was echt noodzakelijk om aan benzine te komen om de volgende dagen goedkoper aan ons eten te kunnen komen. Na een bijna zelfdoding actie van mijn vriendin waarbij betrokken, een benzinestation, een bidon en de brandende zon hebben we wasbenzine in de supermarkt aan de andere kant van de stad gevonden, want ze verkopen niks wat ook maar op lijkt benzine in de gewone supermarkt.

Over een paar dagen begint het festival en we hebben slechts één kaartje...graag willen we een nieuw kaartje kopen, maar daar hadden we helaas geen geld meer voor. De organisatie neemt geen kaartjes terug en we dus hebben met een kartonnen bordje aan onze rugtas door de stad gelopen met het nieuws dat we een kaartje te koop hadden. Gelukkig weten we inmiddels waar de moderne hippie zich bevind en hebben we vrij snel beet. Helaas geen festival voor ons dit jaar, over twee jaar hebben we weer een kans, misschien hebben we dan meer geluk....Wel is ons nog zo’n 20 keer gevraagd wat we van het festival vonden door mede moderne hippies, waarna na uitleg van ons verhaal veel medeleven wordt getoond, maar dat het festival wel echt te gek was...

In de tussentijd zijn we nog op de meeste verschrikkelijke camping geweest waar iedereen denk ik 4 m2 tot zijn beschikking had, in het dorp Oribitur (wat eigenlijk de naam een campingketen is, ik snapte de site al niet, hoeveel plekken Orbitur kun je hebben in één land?!). Een plaats waar te oude vrouwen met sjaaltjes om hun hoofd in strand buggy’s voorbij sjeesden. Na één nacht in lantaarnpaal licht te hebben gelegen, zijn wij meteen gevlucht...mijn rug viel op dat moment bijna uit elkaar. We hebben nog veel meer verschrikkelijke dingen meegemaakt, maar hebben uiteindelijk ook nog heel veel genoten en emmers mojito voor 4 euro pp gedronken. Ik heb me zelfs nog een keer tussen allemaal obsessief getrainde personen in Ericeira in één wetsuite gewurmd voor een surflesje... Portugal is echt een schitterend land en we hebben ook ontdenkt dat je toch ook lekker uit eten kan gaan. De tassen waren bij terugkomst 2 dagen later thuis....dat kwam mede door ‘mijzelf’ omdat ik om geroepen werd om bij de douane te komen, omdat de benzine brander en schijnbaar uitzag als levensbedreigend, iedereen keek boos naar me bij aankomt in het vliegtuig, maar ik lachte vriendelijk terug en checkte vooral ook waar de nooduitgangen zich bevonden.